by Cenk Oğlakçı-2012
by Cenk Oğlakçı-2012
by Cenk Oğlakçı-2012
1 2 3 4 5 6 7 8

 text, direction, stage design: biriken with Gökçe Yiğitel, Okan Urun lighting design: Metin Çelebi  fireplace website desgin: darma music: kim ki o co-production: Bimeras | iDANS, with the support of the Jardin d'Europe network (Jardin d'Europe is funded by the Culture Program of the European Commission)  assistant director: İrem Aydın

Technical details

BERABERCE ÖLMEK

Artık rastlaşılacak sokaklar yok, her yerde bir kalabalık ama kimse yok, artık küçük yerleşim merkezleri yok, köyler yok, artık otoyollar var, caddeler, sokaklar yok, kentler toprak yüzeyinden siliniyor, havaya dikiliyor, yol kenarlarında duvar gibi yükseliyor, artık denize, kente, ormana açılan kapılar yok, kaçmak için çıkış yok, bütün kapılar korkunun üstüne kapanıyor, siyasi korkunun, nükleer korkunun, yağma, şiddet, bıçak, ölüm korkusunun, hayat hakkında kararı ölüm korkusu veriyor artık, (...)” Marguerite Duras, ARTIK HİÇBİR ŞEY YOK. HER ŞEY HÂLÂ BURADA VE ARTIK HİÇBİR ŞEY YOK, 1980. *

 

Internet'e verilen bir ilan, cevap bekleyen iki karakter. Toplu intihar hayalleri, gitmeden önce kesinlikle yapılması gereken şeyler, bir amaç uğruna ölme düşüncesi… Gündelik ve olağanüstü durum arasına kıstırılmış biri, kendine ve yeryüzünde kapladığı alana son defa bakıyor. Yenecek çok yemek, okunacak çok kitap, izlenecek çok film, çıkılacak çok yol varken bir gün tamamen yok olana kadar kalabalıklaşmaya devam edecek bu dünyada yer açmak. Öylesine bir ölümün yarattığı tuhaf suçluluk duygusuyla, bir apartman dairesinde dışarının hızına karşı konuşmak.  

 

İki karakterin içinde bulundukları coğrafyada ‘kişisel bir eylem olarak’ intihar bir lüks sayılabilir; ve yine aynı coğrafyada ölümler, cinayetler, intihar saldırıları neredeyse doğal karşılanabilir; bu çelişkiye, bazen de bu eylemle fark edilmeyi dilemenin saçmalığı eklenir.

 

Re: Fwd: die in good company siyasi kayıp hali, devrim umudu ve her şeyin sonuna varma düşüncesi etrafında şekilleniyor. biriken bu dördüncü sahne çalışmasında, daha önceki işlerinde de üzerinde düşündüğü kişi-mekân ilişkisi ve sanal benlik, popüler kültürün ve sıradanın içinde insanın kendisini tüketmesi gibi konulara eğiliyor. Bu anlamda Re: Fwd: die in good company, topluluğun people as places as people (2007-2009) isimli yerleştirme performansının devamı niteliğinde düşünülebilir. 

 

Geçmiş temsiller:

*Yeşil Gözler, Metis Yayınları, çev. Nilüfer Güngörmüş, 1990.

 

IDANS ensemble petit

re: Fwd: dıe ın good company

« Il n'y a plus de rues où se voir, il y a du monde partout et il n’y a personne, il n’y a plus de villages, il y a des agglomérations, il n’y a plus de rues, il y a des autoroutes, les villes s’effacent sur le sol, elles en hauteur, emmurent les rues, il n’y a plus d’ouvertures sur la mer, la ville, la forêt, il n’y a plus d’issue pour fuir, toutes les portes se ferment sur la peur, la peur politique, atomique, la peur du pillage, de la violence, des couteaux, de la mort, la peur de la mort décide de la vie, (...) » IL N'Y A PLUS RIEN. TOUT EST ENCORE LÀ ET IL N'Y A PLUS RIEN, Marguerite Duras. *

 

Une annonce sur Internet, deux personnages en attente d'une réponse. Rêves de suicide collectif, tâches à absolument accomplir avant de partir, songer à mourir pour une cause… Une personne coincée entre le quotidien et l’extraordinaire jette un dernier regard sur elle-même et sur sa superficie sur terre : Il y a trop à bouffer, trop à lire, trop à regarder, trop à parcourir … alors faisons plutôt de la place dans ce monde encombré jusqu’à sa propre disparition. Coupable d’un projet de mort gratuite, enfermée avec son double dans un appartement, elle parle en se révoltant contre la vitesse de l'extérieur.

 

Dans le territoire où se situent les deux personnages, « le suicide en tant qu'acte de révolte » est considéré comme un luxe. Or sur ce territoire, les morts, les meurtres, les attentats suicides sont presque naturels. A cette contradiction s'ajoute parfois l'absurdité de vouloir être une héroïne par une telle action.

 

Re: Fwd: die in good company se concentre sur l'espoir d'une révolution et le sentiment d'avoir atteint la fin du monde. Pour sa quatrième création, biriken travaille sur le soi virtuel, le pop et le banal. Re: Fwd: die in good company peut être vu comme la suite de l’installation-performance people as places as people (2007-2009).

* Les Yeux Verts, Marguerite Duras, Editions Cahiers du Cinéma, 1987.